شهر نقره ای

    دیری که در آن ساقیش ٬ همچهره او شینه

    گشته همه جا پر گل ٬ با کاغذ دیواری

    گردیده فضا یکسر ٬ از ادکلن عطرینه

    مطرب ویولن بر کف ٬ با یک دهن پر کف

    گاهی بزند بر دف ٬ گاهی به سر و سینه

    خنیاگر مجلس هم ٬ با واکمنی اندر گوش

    می خواند ز لعل لب ٬ از بس که دهن بینه

    خم خم خودشان خوردند ٬ تا نوبت من آمد

    در پیش نهادندم یک چایی جوشینه

     پیری دو سه من گیسو ٬ بنشسته به لب یاهو

     یک مکیده گرم از او ٬ او گرم ز شومینه

     بر مصطبه لم داده با اشکمی همچون طبل

     با هیبتی افزون تر از پادشه گینه

     چون حکم قضا این است ٬ وقتی که غذا آمد

     مغ ٬ مرغ پلو می خورد ٬ مغبچه ز خاگینه

     صوفی گری امروزه ٬ کشک است و لذا جمله

     پوشیده به روی کت ٬ یک خرقه پشمینه

     چون خوب نظر کردم ٬ دیدم همه جا پر رپ

     هر یک بتر از دیگر ٬ زرینه و سیمینه

     دیدم که به روی لب ٬ ((یارب)) نه ((یارپ))بود

     ((یاهو)) نه ((یاهوی)) ٬ آن هم شب آدینه

     جا خوردم و فهمیدم در ((دیر رپان)) هستم  

     یک پارتی مملو از آدم آلینه

     گفتی که برون گشته از یک خم پر رنگ اند

     پر رنگ چو رنگینه ٬ پر نقش چو نقشینه

     در رفتم از آن مجلس(لوس آنجلس کوچک)

     با حالتی از خشم و با حالتی از کینه

     ماییم کجا ای دل ٬ آنها به کجاها ول

     هر دو ز یک آب و گل ٬ وضعیت ما اینه

     ما از می عرفان مست ٬ آنها ز می انگور

     مستیم ولی هستیم ٬ چون سنگ و چو آیینه

     ما آیینه دل را دل سنگ نمی خواهیم

    هر کس کشدش داند ٬ دل های که سنگینه