باز بوی باورم خاکستریست...

 

باز بـــوی باورم خـــــاکستریست / صفحه های دفتــرم خاکستریست

 

پیش از ایــنها حـــال دیگر داشـتم / هرچــه میگفتند بـــــاور داشــتم

 

مــا به رنگی ساده عادت داشتیم / ریشـــه در گنـــج قناعت داشتیم

 

پیرهـا زهــر هـلاهــل خـورده انــد / عشق ورزان مـهر باطل خـورده اند

 

باز هم بحث عقیل و مـرتضی ست / آهن تفتــیده ی مــولا کجـــــاست

 

نه فقط حرفی از آهن مانده است / شمع بیت المال روشن مانده است

 

با خــــودم گفتم تو عاشق نیستی / آگـــــه از ســــرّ شقـــایق نیستی

 

غــرق در دریــا شدن کار تو نیست / شیعه مـــولا شــدن کــارتو نیست

 

در صفوف ایســـــتاده بـر نمـــــاز / ابن ملجــــم هـــــا فـــراوانند باز

 

قصه ی نـــا گفته بسیار است باز / دردهـــا خـروار خــروار است باز

 

خواستم چیزی بگویم د یــــر شد / واژه هایم طعــمه ی تکفیــر شـد

 

دستهارا باز در شبـــهای ســـرد / هــــــا کنید ای کودکان دوره گـرد

 

مژدگــانی ای خیابان خوابــــــــها / می رسد ته مانده ی بشقابــــها

 

سر به لاک خویش بردیم ای دریغ / نان به نرخ روز خوردیم ای دریــــغ

 

قصّـه هــای خوب رفت از یادهـــا / بی خبر مـــاند یم از بـــنیادهــــا

 

صحبت از عدل و عدالت نابجاست / ســــود در بازار ابن الو قــتهاست

 

گفته ام من دردهـــا را بارهـــــــا / خسته ام خسته از این تکرارهـــا

 

ای کــــه می آیدصدای گــریه ات / نیمه شـــبها از پس د یوار هـــــا

 

گــــیر خواهد کــــرد روزی روزیت / در گلـــوی مــال مـردم خوارهـــا

 

من بــه در گفتم ولیکن بشنوند / نکته هـــا را مـو به مو دیوارهــــا

دوست داشتن ...

 

اين چند خط را مينويسم از عشق ... از عشق شيرين اين روز ها و جدايي و دوري تلخ ...

دلم مي خواست زودتر دوستت مي داشتم

زودتر از آنكه مجنون ٬ ليلي را ببيند

و فرهاد ٬ ديوانه شيرين شود

دلم مي خواست زودتر دوستت مي داشتم

زودتر از آنكه فروغ ٬ عاشقانه اش را بسرايد

و پيكرش بوي هم آغوشي بگيرد

زودتر از آنكه لوركا زير باران سانتياگو

براي دخترك طلايي ترانه بگويد

دلم مي خواست زودتر دوستت مي داشتم

زودتر از آدم و حوا

زودتر از گناه مقدس

زودتر از آغاز هستي

...

شايد اين گونه براي دوست داشتنت

زمان كم نمي آمد ...

 

 

پس چی شد ؟!

اگر وقتی دوستش داری بهش نگی ٬ به خودت خیانت کردی نه اون

اگر وقتی ازش متنفری بهش نگی ٬ بهش لطف کردی

اگر وقتی ایرادی داره که میشه بر طرفش کرد ٬ بهش نگی ٬ بهش ظلم کردی

اگر وقتی ایرادی داره که نمیشه رفعش کرد ٬ بهش بگی ٬

نفرت انگیزترین موجود دنیایی ! از ما گفتن...

دیوانگی...

 

یا رب مرا یاری بده      تا خوب آزارش کنم

هجرش دهم...زجرش دهم...خوارش کنم...زارش کنم

از بوسه های آتشین   و زخنده های دلنشین

صد شعله در جانش زنم     صد فتنه در کارش کنم

در پیش چشمش ساغری     گیرم ز دست دلبری

از رشک آزارش دهم         و زغصه بیمارش کنم

بندی به پایش افکنم         گویم خداوندش منم

چون بنده در سودای زر      کالای بازارش کنم

گوید که کمتر کن جفا        گویم که بسیارش کنم

هر شامگه در خانه ای       چابکتر از پروانه ای

رقصم بر بیگانه ای            وز خویش بیزارش کنم

چون بینم آن شیدای من      فارغ شد از سودای من

منزل کنم در کوی او             باشد که دیدارش کنم

گیسوی خود افشان کنم       جادوی خود بر پا کنم

با گونه گون سو گند ها        با دگر یارش کنم

چون یار شو بار دگر            کوشم به آزار دگر

تا این دل دیوانه را راضی ز آزارش کنم... 

 

مسافرم , بیا و همسفر شو :

 

دلتنگی هامون که یکی دو تا نیست

غصه ما  غصه آدما نیست

من تو با دنیا غریبه هستیم

تو شهر آدما غریبه هستیم

من تو از نژاد پروانه ایم

بزار بگن من تو دیوانه ایم

قشنگترین رویای من تو هستی

عزیز من بگو چی شد شکستی

چرا از این زمونه دلگیر شدیم؟

چرا یه باره این همه پیر شدیم؟

هق هق غم رو گوش نده دروغه

با هم که باشیم غما بی فروغه

مسافرم  بیا همسفر شو

رفیق من تو شهر پر خطر شو

دنیا برای عاشقا نیش داره

جهنم  زندگی آتیش داره

قصر طلا بدون تو که زشته

با تو همین کلبه ما بهشته

 

 

در حالات موسیقی از زبان (تار)...

 تنم تار است و محتاج سه تار است

دلم ٬ اندیشه٬ دیده٬ هر سه ٬ تار است

اگر خضر آب خورد و دائمی شد

مرا مضراب ٬ آب روزگار است

ز بزم اهل دل (( مشکاتیان)) رفت

کنون سنتور گردون داغدار است

بزن یک زخمه بر زخم سه تارت

که آن زخمی ترین٬ اندوهبار است

شکوفا کن ز دل صدها گل مفت

به آهنگی که سرشار از بهار است

چو خالی گشتی از انبوه اندوه

پس آنگه نوبت شعر و شعار است

بزن یک پرده ای در مایه شور

که اخلاق جوان٬ شور و شرار است

رها کن غصه را آیینه دق ...

دو روز عمر ما ناپایدار است

مونالیزا صفت خنده بزن هی

که بد خلق از خودش هم شرمسار است

(( عبو سا قمطریرا )) هست مذموم

ز مومن ٬ تر شروریی بر کنار است

زلال و صاف و پر جوش ار نباشد

نه چشمه٬ بلکه چشمی خشکبار است

ز (( قبض و بسط )) روحی ٬ بسط خوب است

که قبضش آب و برقت را به کار است

همین موسیقی (( هم و غم )) افزای

تو را چون مرکبی بس راهورا است 

به هریک از مقامات رفیعش

(( مقام ))ی  سوی عرش کردگار است

....دو صد افسوس ٬ من تاری ندارم

ولی عینک چرا٬ چون چشم تار است

سه لاخ موی ٬ کز این کله مانده است

مرا در حکم یک دانه سه تار است

به هر تارش زنم چنگی ٬ صدایی

که برخیزد ز من ٬ داد و هورا است

بزن ای جان من بر سیم آخر

که شعرت چون سه تارت ٬ تار تار است

 

یه روز به آتیش میکشم ...

سفره ی عقد تو بستی ٬ وقتی از یاد تو رفتم

تو شدی سهم غریب ٬ همه دلخوشی مو باختم

با پیرهن سیاه غم ٬ می خوام بیام عروسیتون

توی نگات بهت بگم ٬ مبارک غریبیتون

داری میری خونه بخت ٬ آه دلم پشت و پنات

تو نفسات گریه کنه ٬ بله ٬ آخره صدات

منتظرم به مرگ تو ٬ همینه حرف آخرم

یه روز به آتیش میکشم ٬ تو رو با دستای دلم

آروز ها مو سر زدم ٬ تو کوره راه خونتون

از گریه مرده این دلم ٬ تو بی کسی٬  دست خون

برو حلالت می کنم ٬ الهی پیرشید پای هم

یه روز خوشم نبینی ٬ تو و اون ٬ دو تایی با هم

داری میری خونه بخت ٬ آه دلم پشت و پنات

تو نفسات گریه کنه ٬ بله ٬ آخره صدات

منتظرم به مرگ تو ٬ همینه حرف آخرم

یه روز به آتیش میکشم ٬ تو رو با دستای دلم

 

 

در کوچه های کوفه...

نذر آن بلندای آبی عشق و ایمان و عدالت که به ضربت ناروای شمشیر جهل و جمود زمانه

قامت قیامت انگیزش خم شد و آزادگی و انسانیت را تا ابد داغدار کرد .اهل زمین قدرش را

ندانستند ٬ حال آن که به فرموده رسول مکرم اسلام (ص)٬ خداوند هر روز به خاطر علی (ع)

به فرشتگان خود در آسمان مباهات می کرد. همو که به تعبیر یکی از فلاسفه اسلامی٬

وجودش در میان مردم کالمعقول بین المحسوس بود. و چنین شد که چون تیغ بغض و کین

بر تارک نازنینش فرود آمد٬ و با تمام وجود فریاد زد: (فزت و رب الکعبه: قسم به خدای کعبه

که رستگار شدم). باری٬ مردان بزرگ در ظرف کوچک زمین و زمان نمی گنجند......

تا نام عشق در دلم امشب خطور کرد

                دل رفت کوفه ٬ کوچه به کوچه عبور کرد

وقتی رسید مسجد کوفه ٬ گرفته شد

               چون خاطرات سرخ علی را مرور کرد

بشکوه روح جاری در بستر زمان

              کز اصل و نسل خویش فراتر ظهور کرد

مردی که صبر ٬ تاب تحمل از او گرفت

             هر شب که چاه ٬ نیت سنگ صبور کرد

آن قامت بلند عدالت که تا ابد

            مفهوم عدل ٬ همره نامش حضور کرد

آه از دمی که ضربت جهل زمانه باز

          شق القمر به سجده خونین نور کرد

فردا در آخرت مگر او را طلب کنیم

         دنیای دون که در حق مولا قصور کرد

افسوس٬ چشم خلق ندید اوج نور را

        ما را کدام غفلتی این گونه کور کرد؟... 

 

پارتی در دیر مغان...

     در دیر مغان رفتم ٬ مست از می دو شینه

    دیری که در آن ساقیش ٬ همچهره او شینه

    گشته همه جا پر گل ٬ با کاغذ دیواری

    گردیده فضا یکسر ٬ از ادکلن عطرینه

    مطرب ویولن بر کف ٬ با یک دهن پر کف

    گاهی بزند بر دف ٬ گاهی به سر و سینه

    خنیاگر مجلس هم ٬ با واکمنی اندر گوش

    می خواند ز لعل لب ٬ از بس که دهن بینه

    خم خم خودشان خوردند ٬ تا نوبت من آمد

    در پیش نهادندم یک چایی جوشینه

     پیری دو سه من گیسو ٬ بنشسته به لب یاهو

     یک مکیده گرم از او ٬ او گرم ز شومینه

     بر مصطبه لم داده با اشکمی همچون طبل

     با هیبتی افزون تر از پادشه گینه

     چون حکم قضا این است ٬ وقتی که غذا آمد

     مغ ٬ مرغ پلو می خورد ٬ مغبچه ز خاگینه

     صوفی گری امروزه ٬ کشک است و لذا جمله

     پوشیده به روی کت ٬ یک خرقه پشمینه

     چون خوب نظر کردم ٬ دیدم همه جا پر رپ

     هر یک بتر از دیگر ٬ زرینه و سیمینه

     دیدم که به روی لب ٬ ((یارب)) نه ((یارپ))بود

     ((یاهو)) نه ((یاهوی)) ٬ آن هم شب آدینه

     جا خوردم و فهمیدم در ((دیر رپان)) هستم  

     یک پارتی مملو از آدم آلینه

     گفتی که برون گشته از یک خم پر رنگ اند

     پر رنگ چو رنگینه ٬ پر نقش چو نقشینه

     در رفتم از آن مجلس(لوس آنجلس کوچک)

     با حالتی از خشم و با حالتی از کینه

     ماییم کجا ای دل ٬ آنها به کجاها ول

     هر دو ز یک آب و گل ٬ وضعیت ما اینه

     ما از می عرفان مست ٬ آنها ز می انگور

     مستیم ولی هستیم ٬ چون سنگ و چو آیینه

     ما آیینه دل را دل سنگ نمی خواهیم

    هر کس کشدش داند ٬ دل های که سنگینه

 

خیال...

 

               نگاهت رو نگیر از من بذار همپای تو باشم

                                                می خوام با عشق و احساسم تو قلب شیشه ایت جاشم

             اگه رفتن برای تو بشه آغاز تابیدن

                                   برای من ولی مرگه بدون تو شب و دیدن

            قسم به پاکی چشمات دلم از زندگی سیره

                                           تو میری و دل آهسته توی تنهایی می میره

           از این روزای تکراری بدون تو هراسونم

                                                بیا آروم و آهسته بمون کنج دل خونم

          کمی با این دل خسته تو خوب من مدارا کن

                                       منی که گم شدم بی تو توی تنهایی پیدا کن

         هنوزم تو خیال من تویی رویای دیرینه

                                             نذار تا این همه احساس بشه بغض و بشه کینه